  
ท่ามกลาง...แมกไม้อันร่มรื่น สายสม...ที่แผ่วเบา ท้องฟ้า...ยามเช้าที่สอดส่องแสงอันเรืองรองทอดยาวสุดปลายฟ้า
เสียง...ของนกตัวน้อยๆที่ส่งเสียงทักทายกันอย่างไพเราะ
ภาพของเจ้ากระรอกน้อยสองตัวที่วิ่งเล่นไปมาบนต้นไม้ใหญ่อย่างสนุกสนาน
ภาพของเจ้าทากน้อยที่แสนน่ารัก ที่ค่อยๆคืบคลานอย่างนุ่มนิ่มอ่อนโยน คลานไปสักพักก็หยุดเคี้ยวใบมะขามเล็กๆสีเขียวๆมองแล้วน่าเอร็ดอร่อยทีเดียว และแม้ว่าสัตว์น้อยใหญ่ที่อยู่รวมกัน ณ ที่นี่จะมีวิถีการดำรงชีวิตที่ต่างกัน แต่ก็อยู่กันแบบพึ่งพาอาศัยกัน
ต่างเข้าใจในวิถีที่ตัวเองเป็น ต่างอยู่กันอย่างสงบในที่ที่ของตัวเอง และต่างมีอิสรภาพที่ยั่งยืน
เฉกเช่นเดียวกันกับ ผู้ที่มาเข้าร่วมอบรม บนเส้นทางแห่งการฝึกตน ตอนชัมบาลาการเดินทางของนักรบ (ฝึกเข้ม) ในครั้งนี้
บางคนก็มาจากทางใต้ บางคนก็มาจากทางเหนือ บางคนก็มาจากภาคกลาง แต่ไม่ว่าจะมาจากที่ใด ก็ล้วนมีจุดมุ่งหมายไม่ต่างกัน
นักรบผู้กล้าที่มา ณ ที่แห่งนี้ล้วนต้องการค้นหาความเป็นตัวเอง
ต้องการเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองเป็น และฝึกยอมรับสิ่งที่ตัวเป็นอย่างสุดดีด้วยหัวใจอันศิโรราบ
และในช่วงเวลาหนึ่งของการปฏิบัติภาวนาร่วมกัน
ก็ได้มีการถ่ายทอดเรื่องราวของความรู้สึกนึกคิดต่างๆที่เกิดขึ้นตลอดระยะเวลา 4 วันที่อยู่ร่วมกันลงบนกระดาษสีขาวนวล ซึ่งเป็นเสียงส่วนหนึ่งจากภายในจิตใจของนักรบผู้กล้า ผู้เรียบเรียงจึงขอนำมาแบ่งปันแด่เพื่อนผู้ที่กำลังแสวงหาตัวตน
เมื่อเริ่มเดินทาง...
 
ได้พักกายลึกๆ แต่จิตส่วนหนึ่งยังถามว่าใช่ไหม...
ต้องเชื่อมั่นในวิถีที่เลือก
อยากเป็นนักรบต้องสร้างวินัย สร้างให้อยู่ในเลือดเนื้อ
ทำอย่างไรจะเติบโตขึ้น คงต้องสร้างกำลังใจให้ตัวเองอย่างมาก
ต้องฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอกับทุกวันของชีวิต
ที่มีเรื่องมากมาย กับความเรื่อยเฉื่อยของตัวเอง
สมดุลอยู่ตรงไหน....
พอดีอยู่ตรงไหน....
เคยบอกตัวเองว่า เราเหมือนหนอนอยู่ในดักแด้นานมาแล้ว
ไม่รู้อยากออกไหม กว่าจะเป็นผีเสื้อแสนสวยมันลำบาก...
วันนี้ดักแด้ยังยั่วยวนใจ....มันอบอุ่นเกินกว่าจะละทิ้งไปได้ จะค่อยๆออกไป
หากสายใยยังมีมากมาย คงไม่สร้างเพิ่ม แต่จะค่อยๆแกะมัน
เจ้าดักแด้ตัวนี้คงอยากมองออกมาด้านนอก มากกว่าจะออกจากรวงรัง...
  
ณ เบื้องหน้าคือ ตั่งวาง...ดั่งเส้นทางเสาะแสวงหา ปรารถนาสิ่งใดในชีวิต
ลายเส้นทอดารดาษพาดผ่านผืนผ้า ดุจดารากลางเวหา....
ดอกไม้สด..ใบไม้เขียว...ด้วยนิ้วเรียว...ตกแต่งไว้..งามสดใส
หนึ่งวันผ่านพ้นไป...ยังคงไว้...ให้ปรากฏ...สามวันพบ...เริ่มอ่อนล้า
ความเป็นมา...ความเป็นไป...มีสิ่งใด...ดำรงไว้...ให้ประจักษ์
อย่าทึกทัก ชีวิตนี้ ชีวิตเรา
ผ่านขลาดเขลา เศร้าระทม อารมณ์ไหว
ให้ความรัก ทักความเหงา คละเคล้าไป
สุดท้ายใจ เริ่มตระหนัก พักเสียบ้าง
หวนกลับมา ยังบ้านเพื่อผ่อนพัก...คลายความหนัก ความเบา ความเหงาหงอย
ที่แห่งนี้ รอคอย...ความตื่นรู้...คู่นิรันดร
หากเพียงเรายังตั้งมั่น ดักแด้น้อยจะออกจากรวงรังเพื่อเป็นผีเสื้อที่งดงามและพบอิสรภาพได้ในวันใดวันหนึ่ง
 
จากงานอบรม บนเส้นทางแห่งการฝึกตนตอนชัมบาลาการเดินทางของนักรบ
(ฝึกเข้ม) วันที่ 27 30 มีนาคม 2551
ผู้เรียบเรียง / ปลายฟ้า |
